هرگز از بی‏کسیِ خویش مرنج

‏هرگز از دوریِ این راه نگو

و از این تنهایی‏ و از این فاصله‏هایی که میانِ من و تو روییدست

بگذار

تا که پروانه تنهایی از این پنجره آزاد شود

برود

بال خود را بسپارد به نسیم

‏قاطیِ باد شود

بگذار

کفترِ خوشبختی

‏روی بامِ نفست بنشیند

و اگرچه دلت آن‏جا تنگ است

‏نگذار

رنگ غم بر قفست بنشیند

هر زمانی که دلت تنگِ من است

‏بهترین شعرِ مرا

قاب کن، پشت نگاهت بگذار

تا که تنهایی‏ات از دیدنِ آن، جا بخورد

و بداند که دلِ من با توست‏ در همین یک قدمی ...

جاده ها هم به دلم می خندند

جاده از احمد حسینی

نشسته ‌بود پسر، روی جعبه‌اش با واکس

غریب بود، کسی را نداشت الّا واکس

نشسته‌ بود و سکوت از نگاه او می‌ریخت

‌بابا ... واکس...

غروب بود، و مرد از خدا نمی‌فهمید

و می‌زد آن پسرک کفش سرد او را واکس

(سیاه‌مشقی از اسم ِ خدا خدا بر کفش

نماز محضی از اعجاز فرچه‌ها با واکس)

برای خنده لگد زد به زیر قوطی، بعد

صدای خنده‌ی مرد و زنی که : «ها ها! واکس-

چقدر روی زمین خنده‌دار می‌چرخد!»

(چه داستان عجیبی!)‌ بله،‌ در اینجا واکس-

پرید توی خیابان، پسر به دنبالش

صدای شیهه‌ی ماشین رسید، اما واکس-

یواش قل زد و رد شد، کنار جدول ماند

و خون سرخ و سیاهی کشیده شد تا واکس...

غروب بود، و دنیا هنوز می‌چرخید

و کفش‌های همه خورده‌بود گویا واکس

و ... کارخانه به کارش ادامه می‌داد و

هنوز طبق زمان -هر دقیقه، صدها واکس...

کسی میان خیابان سه بار «مادر!» گفت

و هیچ چیز تکان هم نخورد، حتی واکس

صدای باد، خیابان، و جعبه‌ای پاره

نشسته‌بود ولی روی جعبه تنها واکس!

                                                                                            پوریا میر رکنی

حالش خراب بود، سرش گيج و مست مست

آماده شد دل از همه ي بيت ها گسست...

اشكي چكيدو...آه چقدر آشناست اين-

دستي كه پلك هاي مرا عاشقانه بست

                                                                                                فروغ تنگاب

طولانی ترین شعر پوریا میر رکنی برای مخاطبان کم حوصله !

آی مخاطب که صدای منی

تو بخدا رمز بقای منی

آمده ای قصه بخوانم برو

قصه نخوانده برو جانم برو

هرچه بگویم به توتکراری است

گوش مکن قصه سرکاری است

با چه زمینی غرضی آمدی 

آی مخاطب عوضی آمدی 

تق تق درکیست که پشت دراست

روسپی بی پدرومادراست

بیوه زنی حامل پیغام جنگ

مخترع بازی الا کلنگ

حیف فقط اوست که درمی زند

شب به من شب زده سرمی زند

***

او ده ما بود پراز گند لاش

دهکده ای مملو از بوی شاش

دره لجن زار زمین لعنتی

کوه پرازکرم هوا شهوتی

خانه ما سینه کش دره بود

خانه تمامش جسد بره بود

گله بی بره فقط توله داشت

مرگ سگی بود که زنگوله داشت

ریش پدرزبردلش چاک چاک

ازسرکارآمدنش ترسناک

***

: هیچ نمانده چه کنیم آی مرد

دامنه در دامنه غم می چرد

گله ما توی شکم می چرد

گاو که دق کرد وندوشیده مرد

قاطرتنها نفروشیده مرد

هرچه بگوییم زنیم آخرش

باید ازاینجا بکنیم آخرش

نیست خداوند حواسش به ما

اصلا ازامروز خدا بی خدا

صبح شده فکرغذا باش مرد

دیگرازاینجا تو خدا باش مرد

***

داد زدم نعره کشیدم پدر

دیوقضا را ببراز روبر

بعد تو دنیا دکمان می کند

پیش همه دلقکمان می کند

مردم وبیدارنشد هیچ وقت

خانه پدردارنشد هیچ وقت

این همه شرمنده ما شد که رفت

پس پدرآنروزخدا شد که رفت

....

شاعر : پوریا میر رکنی

این فقط ۴۰ ٪ شعر بود. متن کامل شعر در ادامه مطلب

شهرسراسیمه نامردی است

                         ریشه درد همه بیدردی است

                                                       هرچه بگندد نمکش می زنند

هرکه نمیرد کتکش می زنند

                       خسته ام ازخویش ازین چرک دست

                                                        این که پتورا کفنش کرده است

این که صمیمانه کنارش زدند

                      این که چرا گفت ودارش زدند

                                                     معجزه کن عشق تنم خسته است

وای به هردرزده ام بسته است

                    معجزه کن بغض گلورا گرفت

                                                       آتش سیگارپتورا گرفت

گریه ام ازدرد نداریم نیست

                   مشکل من بی کس وکاریم نیست

                                               (  زندگی ام سوختن ممتد است

            زود بیا مرگ که حالم بد است )

شاعر : پوریا میر رکنی

 عبدالجواد موسوی

تقدیم به بزرگ خس و خاشاک هنر ایران: استاد محمد رضا شجریان

 یک عمر غیر دیده ی گریان نداشتیم

پیراهنی ز یوسف کنعان نداشتیم

عمر عزیز صرف دریغ گذشته شد

فرصت گذشت و همّت جبران نداشتیم

سودایمان هماره خدا بودو نان و عشق

اما برای این همه امکان نداشتیم

اثبات بی گناهی خود را به روز حشر

جز اشک خون اقامه ی برهان نداشتیم

دندان حرص تیز ولی نان نبودمان

نان آن دمی رسید که دندان نداشتیم

 دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر

کز دیو و دد ملولم و انسان... نداشتیم

مؤمن به نفس کافر خود می شدیم کاش

کاری به مشرکان مسلمان نداشتیم

گفتند: زنده ایم، بگویید: زنده ایم

گفتیم: زنده ایم! ولی جان نداشتیم

خانه تاریک، اتاق سیاه

                           من، خفقان، ترس ویک مشت آه

                                                               سرفه سیگار، کمی چای سرد

 توده خاکستریک بسته درد

                                ساعت ازنیمه گذشته، سکوت

                                                                   زمزمه تاردوتا عنکبوت

                         خاطره ای دور، فضایی نمور

                                        لحظه بیداری یک بوف کور

                                                  شب که خیالش به سرم می زند

                                 قلب شکسته تشرم می زند

آه نکش پشت خدا تا شود

                              قفل زبانت نکند وا شود

                                                          درهچلی سخت اسیری رفیق

 باید ازین درد بمیری رفیق

                            سوختنت را به خدا هم نباز

                                                       چاره همین است بسوزوبساز

                         گفتمت آنروزکه دریا شدی

                                    عاشق ماهی نشواما شدی

                                               گفتمت اینبارخداوند تو

                            میبرد ازیاد تولبخند تو

راه که بازاست کمی صبرکن

                                 جاده درازاست کمی صبرکن

                                                                  عشق به جزدرد ندارد نرو

  درد زن ومرد ندارد نرو

                            پای توگیراست عقب تربایست

                                                               دم دم شیراست عقب تربایست

                              رفتی وافتادی وپشتت شکست

                                        مشت گره کردی ومشتت شکست

                                                  هیچ کسی مثل توعاشق نبود

                             حیف که بخت تو موافق نبود

شعر از پوریا میر رکنی