۱.مسئولیت زاده توانایی نیست ، زاده آگاهی است و زاده انسان بودن.

۲.دلی که از بی کسی غمگین است ، هر کسی را می تواند تحمل کند.

۳.ارزش عمیق هر کسی به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد.

۴.عشق به آزادی مرا همه عمر در خود گداخته است.

۵.اگر پیاده هم شده است سفر کن ، در ماندن می پوسی.

۶.خدا و انسان و عشق ، این است امانتی که بر دوش ما سنگینی می کند.

۷.قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد.

۸.مرا کسی نساخت ، خدا ساخت . نه آنچنان که کسی می خواست ، که من کس نداشتم . کسم خدا بود ، کس بی کسان.

۹.هر کسی را نه بدان گونه که هست احساسش می کنند ، بدان گونه که احساسش می کنند ، هست.

۱۰.استوار ماندن و زیر هر باری نرفتن ، دین من است

ديشب از بام جنون ديوانه اي افتاد و مرد
پيش چشم شمع ها پروانه اي افتاد و مرد

از لطافت ياد تو چون صبح گل ها خيس بود
شبنمي از پشت بام خانه اي افتاد و مرد

موي شبگوني كه چنگش ميزدي شب تا سحر
از سپيدي لا به لاي شانه اي افتاد و مرد

ازدياد پنجره جان قناري را گرفت
در قفس از نغمه ي مستانه اي افتاد و مرد

اين كلاغ قصه را هرگز تو هم نشنيده اي
تا خودش هم قصه شد افسانه اي افتاد و مرد

وقتی به غیر از لکه ی ننگی به پیشانی
چیزی نمی ماند... دریغ از این مسلمانی

حتی نگاهی پشت سر را هم نخواهم کرد
آوارگی بهتر ز افسوس پشیمانی ...

پا در بیابان می گذارم گرچه ناپیداست
دل را به دریا می زنم هرچند طوفانی ...

موی تو و چشم تو از جانم چه می خواهد؟!
یک عمر سرگردانی و یک عمر حیرانی ...

عمری ست حیران ام که تو با فتنه ی هر پلک
دل را به سوی خویش می خوانی و می رانی

گیسوی تو آشفته کرده خاطر ما را
دنیا پریشانی ست بر روی پریشانی