امروز همان فردایست که دیروز نگرانش بودی

 فردا روز دیگریست ..... میدانم که بهتر از دیروز

شاعر : منزوی

* یک شعر از خودم ( البته اگه بشه اسمش رو شعر گذاشت  ) :

من از این دنیا چی می خوام ؟

این سوالی که مرا هر شب و هر روز

به کنجی می راند

که در این خاک و هوا

که در آن واژه به جای دگری راه بَرَد

من بدنبال چه می گردم ؟

یا من این واژه و الفاظ نمی فهمیدم

یا که این واژه و الفاظ به جای دگری ، جز به آنجا که از اول

که در آن صفحه خاکستری آن دفتر

که واژه ها معنی و مفهوم معین می داشت ، ره می راند

و درست یادم هست

که در آن صندلی و آن دفتر

هر واژه برای خود مفهومی داشت

و اگر معنی آن گم می شد همه می خندیدیم

و درست بود همه خنده آن کودک پاک

ولی امروز من فهمیدم

آن کتاب و تخته ، مثل همه افعالم ، بازیی بیش نبود

و در این سن باید از نو به فراگیری الفاظ رویم

که اگر ذهنت ، منطبق با همه دنیا نکنی

خواهی دید

که بجز نامردی در جهان چیزی نیست

همهءی جای جهان ، جای پلیدیست پلید

و همه در پی کاری ، زیر پای دگری

خالی تر از خالی کردند

آنگاه تو خواهی ماند و معلم

که ده سال به تو چیزی آموخت ، همه خبط و غلط

و اگر از تو بپرسند چه خواهی ز جهان

با خنده ای تلخ خواهی گفت :

هیچ ، و شاید هم مرگ

و پدر یادت هست ؟

که تو هر روز به من می گفتی :

که دروغ و دزدی بدترین کار جهان است پسر

و به هر کس که رسیدی با سلامی  دل او شاد بکن

و سلام یعنی صلح

و سلام یعنی ، با تو من هستم دوست

تو نمی دانستی !

که سلام سرآغاز همه دشمنی و نامردیست

ولی انگار که نامردی هم

 معنی اش گشته عوض

در لغتنامه دنیابعد از آن ، زیرکی آمده بود

آن مرد که انگار کمی می فهمید ، گفت اگر

او به من داد سلام یعنی نیاز

و خداحافظ یعنی رفع نیاز

و خداحافظ یعنی که دگر نیست به تو دست نیاز

و چه راحت با سلامی و خداحافظی شیرینی

 همه در حال رفع نیازی بودند

من چه خواهم ز جهان !؟

و بدنبال چه می گردم

 که در آن فهمیدم

که زرنگی یعنی ، دزدی

و دروغ راه میانبر ، که تو را

زودتر از آنچه که می پنداری

به هدف سوق دهد

و هوس معنی عشق ، معنای نیاز خواهد داد

و چه جالب بود

هوس و عشق هم بستر هم گشته ۥبدند

و عقاید همه با پول و سلام ، رنگ خود می بازند...

افسوس

در من حوصله بازآموزی این همه الفاظ نبود

و اگر اشتباه نکنم خدایی هست ، دینی بود

که اکنون ...

مثل دفتر خاکستریم بازیچه ای بیش نیست

چه جالب بود

هماهنگی دفتر با دین

و چه زیبا تر سخنانی که در آن جریان داشت

مثل اینکه اشتباه با من و توست

و همه راهِ درست می رفتند

عقل می گفت که مگر می شود همه یک راه روند و

من و تو راه دگر

حتماً آن راه که آنان رفتند ، نیک تر خواهد بود

تو به من  گفتی که

گاهی اوقات همه راه خطا خواهند رفت

تو یقین کن به حرف دل خود

دل به من گفت :

تن آدمی شریف است به شعور آدمیت

نه همین دماغ و چشم است نشان آدمیت

راضیم از راهی که در پیش گرفتم

کاش او هم می فهمید

که هر چیز که اول آموخت خبط نبود

و اگر او هم با ما بود

زندگی شیرین بود

واژه مجبور نبود که نقاب بر چهره زند

و جهان معنی داشت

و اگر پرسیدند

ما چه خواهیم ز جهان ؟

می گفتیم :

همه خوبی و محبت و فقط یاد خدا

که سرآغاز همه خوبی هاست

و  دگر هیچ کس نمی گفت

زندگی اجباریست

 و همه می گفتند ، زندگی زیبایست

به امید آن روز ...

روي دريا خونه ساختي ساده دل !

خيلي دير يارو شناختي ساده دل