هرگز از بی‏کسیِ خویش مرنج

‏هرگز از دوریِ این راه نگو

و از این تنهایی‏ و از این فاصله‏هایی که میانِ من و تو روییدست

بگذار

تا که پروانه تنهایی از این پنجره آزاد شود

برود

بال خود را بسپارد به نسیم

‏قاطیِ باد شود

بگذار

کفترِ خوشبختی

‏روی بامِ نفست بنشیند

و اگرچه دلت آن‏جا تنگ است

‏نگذار

رنگ غم بر قفست بنشیند

هر زمانی که دلت تنگِ من است

‏بهترین شعرِ مرا

قاب کن، پشت نگاهت بگذار

تا که تنهایی‏ات از دیدنِ آن، جا بخورد

و بداند که دلِ من با توست‏ در همین یک قدمی ...

جاده ها هم به دلم می خندند

جاده از احمد حسینی

نشسته ‌بود پسر، روی جعبه‌اش با واکس

غریب بود، کسی را نداشت الّا واکس

نشسته‌ بود و سکوت از نگاه او می‌ریخت

‌بابا ... واکس...

غروب بود، و مرد از خدا نمی‌فهمید

و می‌زد آن پسرک کفش سرد او را واکس

(سیاه‌مشقی از اسم ِ خدا خدا بر کفش

نماز محضی از اعجاز فرچه‌ها با واکس)

برای خنده لگد زد به زیر قوطی، بعد

صدای خنده‌ی مرد و زنی که : «ها ها! واکس-

چقدر روی زمین خنده‌دار می‌چرخد!»

(چه داستان عجیبی!)‌ بله،‌ در اینجا واکس-

پرید توی خیابان، پسر به دنبالش

صدای شیهه‌ی ماشین رسید، اما واکس-

یواش قل زد و رد شد، کنار جدول ماند

و خون سرخ و سیاهی کشیده شد تا واکس...

غروب بود، و دنیا هنوز می‌چرخید

و کفش‌های همه خورده‌بود گویا واکس

و ... کارخانه به کارش ادامه می‌داد و

هنوز طبق زمان -هر دقیقه، صدها واکس...

کسی میان خیابان سه بار «مادر!» گفت

و هیچ چیز تکان هم نخورد، حتی واکس

صدای باد، خیابان، و جعبه‌ای پاره

نشسته‌بود ولی روی جعبه تنها واکس!

                                                                                            پوریا میر رکنی

حالش خراب بود، سرش گيج و مست مست

آماده شد دل از همه ي بيت ها گسست...

اشكي چكيدو...آه چقدر آشناست اين-

دستي كه پلك هاي مرا عاشقانه بست

                                                                                                فروغ تنگاب