من از این دنیا چی می خوام ؟

عشق در حيطه فهميدن ما نيست،

manazdonyachimikham — Sat, 12 Dec 2009 16:51:18 GMT

عشق در حيطه فهميدن ما نيست، بيا برگرديم

آسمان پاسخ پرسيدن ما نيست، بيا برگرديم

گريه ها مان چقدر تلخ ببين، رنگ ترحم دارد

تا زمين دشمن خنديدن ما نيست، بيا برگرديم

باغ از فطرت اين جاده پر از بوي شكفتن ها حيف

شمّه اي مهلت بوييدن ما نيست، بيا برگرديم

بال سنگين سفر مي شكند واي ملال انگيز است

هيچ كس منتظر ديدن ما نيست، بيا برگرديم

مثل گنجيم گران سنگ كمي وسوسه آميز ولي

دزد هم مايل دزدين ما نيست، بيا برگرديم

خودمانيم ببين، ما دلمان را به تو قسمت كرديم

عشق در حيطه فهميدن ما نيست، بيا برگرديم

فرهاد صفريان

من از این شب شب کابوس خدا می ترسم
از هجوم غم ملموس خدا می‌ترسم

کوچه‌ها روشن و شادند، ولی می‌دانی؟
از غروب دل فانوس خدا می‌ترسم

از کلاغان رها واهمه‌ای نیست، نترس!
من از این کفتر محبوس خدا می‌ترسم

ناله‌های تو مرا تا ته تردید کشاند
من از این ناله‌ی منحوس خدا می‌ترسم

تو که پیش خودمان طعنه زدی، باکی نیست
من از این مردم سالوس خدا می‌ترسم

یک نفر توی دلم شعر و غزل می‌خوانَد
من از این شاعر مأیوس خدا می‌ترسم

مرتضی قاسمی

قصه تنهایی

manazdonyachimikham — Sat, 17 Oct 2009 20:00:23 GMT

هرگز از بی‏کسیِ خویش مرنج

‏هرگز از دوریِ این راه نگو

و از این تنهایی‏ و از این فاصله‏هایی که میانِ من و تو روییدست

بگذار

تا که پروانه تنهایی از این پنجره آزاد شود

برود

بال خود را بسپارد به نسیم

‏قاطیِ باد شود

بگذار

کفترِ خوشبختی

‏روی بامِ نفست بنشیند

و اگرچه دلت آن‏جا تنگ است

‏نگذار

رنگ غم بر قفست بنشیند

هر زمانی که دلت تنگِ من است

‏بهترین شعرِ مرا

قاب کن، پشت نگاهت بگذار

تا که تنهایی‏ات از دیدنِ آن، جا بخورد

و بداند که دلِ من با توست‏ در همین یک قدمی ...

جاده

manazdonyachimikham — Fri, 16 Oct 2009 14:19:03 GMT

جاده ها هم به دلم می خندند

به من منتظر چشم به راه

که هنوز

منتظرم برگردی

پیچ این جاده

جایی که به امید تو

چشمان ترم را به نخ محکم عشق

دوخته ام هم

به خدا

خنده ی تلخ

همین جاده است

تو مرا خسته و پیر

مانده در قلب کویر

با دلی از همه سیر

پشت سر

چشم به راهت

بنشاندی و رهایم کردی

بعد از آن

غربت و درد

همدمم بوده وهست

نه غباری

نه گذاری

نه دگر قافله و

فکر دیاری

من و این جاده ماندیم و

فقط وقت غروب

چشم خورشید که از شب خون بود

به من و جاده ی خسته

دگر می پیوست

به خدا حق دارند

به من خسته اگر

جاده ها می خندند

بعد از این

همره این جاده ها

می خندم

چه صفایی دارد

خنده ای از ته دل بر غم خود

خنده ای سبز به این بیشه ی درد

خنده ای گرم به زمستان سیه روز شکست

خنده ای از سر ناچاری و درد

کار دیگر نتوانم

پس چه بهتر که

همانند همین جاده ها

خنده را پیشه ی خود سازم و دلخوش باشم

لا اقل جاده را همدم خود

می بینم

که چنین همره و همدل

هم صدا با من مست

به دلم می خندد

جاده از احمد حسینی

واکس

manazdonyachimikham — Thu, 24 Sep 2009 23:00:18 GMT

نشسته ‌بود پسر، روی جعبه‌اش با واکس

غریب بود، کسی را نداشت الّا واکس

نشسته‌ بود و سکوت از نگاه او می‌ریخت

و گاه بغض صدا می‌شکست:«آقا واکس؟»

درست اول پاییز، هفت سالش بود

که روی جعبه‌ی مشقش نوشت:

‌بابا ... واکس...

غروب بود، و مرد از خدا نمی‌فهمید

و می‌زد آن پسرک کفش سرد او را واکس

(سیاه‌مشقی از اسم ِ خدا خدا بر کفش

نماز محضی از اعجاز فرچه‌ها با واکس)

برای خنده لگد زد به زیر قوطی، بعد

صدای خنده‌ی مرد و زنی که : «ها ها! واکس-

چقدر روی زمین خنده‌دار می‌چرخد!»

(چه داستان عجیبی!)‌ بله،‌ در اینجا واکس-

پرید توی خیابان، پسر به دنبالش

صدای شیهه‌ی ماشین رسید، اما واکس-

یواش قل زد و رد شد، کنار جدول ماند

و خون سرخ و سیاهی کشیده شد تا واکس...

غروب بود، و دنیا هنوز می‌چرخید

و کفش‌های همه خورده‌بود گویا واکس

و ... کارخانه به کارش ادامه می‌داد و

هنوز طبق زمان -هر دقیقه، صدها واکس...

کسی میان خیابان سه بار «مادر!» گفت

و هیچ چیز تکان هم نخورد، حتی واکس

صدای باد، خیابان، و جعبه‌ای پاره

نشسته‌بود ولی روی جعبه تنها واکس!

پوریا میر رکنی

حالش خراب بود، سرش گيج و مست مست

آمد دوباره روي همان بالكن نشست

يك دور به تمام خيابان نگاه كرد

به جفت هاي مسخره ي دست توي دست

لبخند زد به هركه دلش را فروخته

لبخند زد به هركه شبيه خودش شكست

آغوش باز كرد و تنش را به باد داد

حس كرد مثل سايه اش امشب سبك شده ست

راضي نشد پرنده ي كوچك...وبالكن

ديگر براي بال و پرش پست پست پست

باريد تا دمادم صبح و كسي نديد

بد مستي قشنگ جواني غزل پرست

صبح آسمان براي پريدن زلال بود

آماده شد دل از همه ي بيت ها گسست...

اشكي چكيدو...آه چقدر آشناست اين-

دستي كه پلك هاي مرا عاشقانه بست

فروغ تنگاب

پوریا میر رکنی

manazdonyachimikham — Sun, 13 Sep 2009 23:08:18 GMT

طولانی ترین شعر پوریا میر رکنی برای مخاطبان کم حوصله !

آی مخاطب که صدای منی

تو بخدا رمز بقای منی

آمده ای قصه بخوانم برو

قصه نخوانده برو جانم برو

هرچه بگویم به توتکراری است

گوش مکن قصه سرکاری است

با چه زمینی غرضی آمدی

آی مخاطب عوضی آمدی

تق تق درکیست که پشت دراست

روسپی بی پدرومادراست

بیوه زنی حامل پیغام جنگ

مخترع بازی الا کلنگ

حیف فقط اوست که درمی زند

شب به من شب زده سرمی زند

***

او ده ما بود پراز گند لاش

دهکده ای مملو از بوی شاش

دره لجن زار زمین لعنتی

کوه پرازکرم هوا شهوتی

خانه ما سینه کش دره بود

خانه تمامش جسد بره بود

گله بی بره فقط توله داشت

مرگ سگی بود که زنگوله داشت

ریش پدرزبردلش چاک چاک

ازسرکارآمدنش ترسناک

***

مادرم آمد دوسه تا سرفه کرد

: هیچ نمانده چه کنیم آی مرد

دامنه در دامنه غم می چرد

گله ما توی شکم می چرد

گاو که دق کرد وندوشیده مرد

قاطرتنها نفروشیده مرد

هرچه بگوییم زنیم آخرش

باید ازاینجا بکنیم آخرش

نیست خداوند حواسش به ما

اصلا ازامروز خدا بی خدا

صبح شده فکرغذا باش مرد

دیگرازاینجا تو خدا باش مرد

***

داد زدم نعره کشیدم پدر

دیوقضا را ببراز روبر

بعد تو دنیا دکمان می کند

پیش همه دلقکمان می کند

مردم وبیدارنشد هیچ وقت

خانه پدردارنشد هیچ وقت

این همه شرمنده ما شد که رفت

پس پدرآنروزخدا شد که رفت

....

شاعر : پوریا میر رکنی

این فقط ۴۰ ٪ شعر بود. متن کامل شعر در ادامه مطلب

manazdonyachimikham — Mon, 07 Sep 2009 20:46:18 GMT

شهرسراسیمه نامردی است

ریشه درد همه بیدردی است

هرچه بگندد نمکش می زنند

هرکه نمیرد کتکش می زنند

خسته ام ازخویش ازین چرک دست

این که پتورا کفنش کرده است

این که صمیمانه کنارش زدند

این که چرا گفت ودارش زدند

معجزه کن عشق تنم خسته است

وای به هردرزده ام بسته است

معجزه کن بغض گلورا گرفت

آتش سیگارپتورا گرفت

گریه ام ازدرد نداریم نیست

مشکل من بی کس وکاریم نیست

( زندگی ام سوختن ممتد است

زود بیا مرگ که حالم بد است )

شاعر : پوریا میر رکنی

گفتیم زنده ایم

manazdonyachimikham — Tue, 01 Sep 2009 18:03:46 GMT

عبدالجواد موسوی

تقدیم به بزرگ خس و خاشاک هنر ایران: استاد محمد رضا شجریان

یک عمر غیر دیده ی گریان نداشتیم

پیراهنی ز یوسف کنعان نداشتیم

عمر عزیز صرف دریغ گذشته شد

فرصت گذشت و همّت جبران نداشتیم

سودایمان هماره خدا بودو نان و عشق

اما برای این همه امکان نداشتیم

اثبات بی گناهی خود را به روز حشر

جز اشک خون اقامه ی برهان نداشتیم

دندان حرص تیز ولی نان نبودمان

نان آن دمی رسید که دندان نداشتیم

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر

کز دیو و دد ملولم و انسان... نداشتیم

مؤمن به نفس کافر خود می شدیم کاش

کاری به مشرکان مسلمان نداشتیم

گفتند: زنده ایم، بگویید: زنده ایم

گفتیم: زنده ایم! ولی جان نداشتیم

256

manazdonyachimikham — Thu, 27 Aug 2009 13:16:18 GMT

خانه تاریک، اتاق سیاه

من، خفقان، ترس ویک مشت آه

سرفه سیگار، کمی چای سرد

توده خاکستریک بسته درد

ساعت ازنیمه گذشته، سکوت

زمزمه تاردوتا عنکبوت

خاطره ای دور، فضایی نمور

لحظه بیداری یک بوف کور

شب که خیالش به سرم می زند

قلب شکسته تشرم می زند

آه نکش پشت خدا تا شود

قفل زبانت نکند وا شود

درهچلی سخت اسیری رفیق

باید ازین درد بمیری رفیق

سوختنت را به خدا هم نباز

چاره همین است بسوزوبساز

گفتمت آنروزکه دریا شدی

عاشق ماهی نشواما شدی

گفتمت اینبارخداوند تو

میبرد ازیاد تولبخند تو

راه که بازاست کمی صبرکن

جاده درازاست کمی صبرکن

عشق به جزدرد ندارد نرو

درد زن ومرد ندارد نرو

پای توگیراست عقب تربایست

دم دم شیراست عقب تربایست

رفتی وافتادی وپشتت شکست

مشت گره کردی ومشتت شکست

هیچ کسی مثل توعاشق نبود

حیف که بخت تو موافق نبود

شعر از پوریا میر رکنی

110

manazdonyachimikham — Sun, 14 Dec 2008 18:46:18 GMT

بزار هیچ کی کنار ما نباشه

ما که چیزی از آدما نمی خوایم

همین قدر که به هم دیگه رسیدیم

دیگه هیچی از این دنیا نمی خوام

کسی با هم نمی خواد ما رو اما

حالا ما با همیم تنهای تنها

چقدر دلگیره شادی توی غربت

ولی آسون تره از دوری ما

خدايا

گَرَم تو روي آري چه باك كه ديگران روي بگردانند

اگرَم تو ياور باشي چه ترس كه آفريدگانت ياوريم نكنند

وگر تو غمخوار گشتي چه غم كه خلقت غم نخورند

بن بست

manazdonyachimikham — Thu, 14 Aug 2008 14:38:18 GMT

گاهی میسر جاده به بن بست می رود

گاهی تمام حادثه از دست می رود

گاهی همان کسی که دم از عقل می زند

در حال هوشیاری مست می رود

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست

وقتی که قلب خون شده بشکست می رود

اول اگر چه با سخن ازعشق امده

اخر خلاف انچه گفت است می رود

وای از غرور تازه به دوران رسیده ای

وقتی میان طایفه ای پست می رود

هر چند مضحک است و پر از خنده های تلخ

بر ما هر انچه لایقمان هست می رود

گاهی کسی نشسته که غوغا به پا کند

وقتی غبار معرکه بنشست می رود

اینجا یکی برای خودش حکم می دهد

ان دیگری همیشه به پیوست می رود

این لحظه ها که قیمت قد کمان ماست

تیری است بی نشانه که از شصت می رود

بی را ه ها به مقصد خود ساده می رسند

اما مسیر جاده به بن بست می رود

وای از غرور تازه به دوران رسیده ای

وقتی میان طایفه ای پست می رود

هر چند مضحک است و پر از خنده های تلخ

بر ما هر انچه لایقمان هست می رود

شعر از دکتر افشین یداللهی